Mijn naam is Unna Berg, ik ben geboren en opgegroeid in Noorwegen, en woon nu al jaren in Hulst, in Zeeuws-Vlaanderen.
Ik wil een klein verhaal schrijven over mijn dansverleden, en hoe ik Sacrale Dans “ontdekte”.
Vanaf 1971 tot 1992 heb ik, samen met mijn ex-man, een Joegoslavisch restaurant gehad in Amsterdam.
Wat heeft dit te maken met dans, zul je wel denken? Wel, daar heb ik dansen leren kennen en waarderen, samen met het zingen.
Wij hebben al die jaren levende Balkanmuziek gehad met muzikanten uit het voormalige Joegoslavië, mensen met muziek in het bloed!
Ik raakte geïnspireerd door deze explosie van levenslust en temperament in muziek en dans, en volgde een tijdlang een cursus Joegoslavische volksdans bij Ciga Despotovic, een bekende danser en choreograaf en een goede vriend van mijn ex-man en zijn vader.
Daarna heb ik Afrikaanse dans en buikdans “gedaan”, wat ook fijn was om te doen.
Op een dag las ik in “Onkruid” een artikel over Sacrale Dans, een dansvorm waarvan ik nog nooit had gehoord.
Het was zo heel anders dan wat ik eerder had gedaan, maar het fascineerde mij, ook het spirituele aspect ervan.
Er was geen tijd om op zoek te gaan in Amsterdam om kennis te maken met Sacrale Dans, omdat ik kort daarna verhuisde naar Hulst in Zeeuws Vlaanderen.
Het was eerst een cultuurschok, heel dramatisch, maar inmiddels ben ik als “allochtoon” aardig geïntegreerd, maar dat is een ander verhaal.
Aangekomen in Hulst in augustus 1995 ontdekte ik gelukkig een heel leuke schildercursus en “Primitieve Dansexpressie” van ene Johan uit Antwerpen.
Johan was fantastisch en uniek in zijn dansexpressie; wij vrouwen dansten met ons gezicht, stem, handen, voeten en alles wat los en vast zat.
Wat een feest! Op een dag heeft Johan ons verlaten voor nieuwe uitdagingen in Antwerpen, o.a. met les geven aan gedetineerden en verder les geven in zijn eigen dansschool.
Wat nu?? In Hulst was er niet veel keus, en dansen wilde ik. Op een mooie dag viel mijn oog op een advertentie in een lokale krant over een nieuwe cursus Sacrale Dans in Axel!
In 1996 begon ik bij Paul Baatsen, die ons, net als Johan, ook verliet voor nieuwe uitdagingen in Antwerpen. Gerdi Preger uit Axel heeft de lessen overgenomen, en hoe! Wij hielden allen van Gerdi, een inspirerende zonnestraal!
Ik heb enkele jaren bij haar gedanst, met een groep heel bijzondere vrouwen en af en toe met een man in ons midden.
Op een dag was Gerdi er niet meer, en ik en velen anderen missen haar nog steeds.
Gelukkig heeft Desiree, die ook bij Gerdi gedanst had, en inmiddels docente was, de groep kunnen voortzetten.

Op Oudejaarsavond 1997 zag ik voor het eerst “Lord of the Dance” op TV en was door het dolle heen van enthousiasme.
Zoiets had ik nooit gezien of gehoord! Het was voor mij pure magie!!
Het voetenwerk was zo razend snel, dat ik het niet kon "ontcijferen”, het was frustrerend gewoon!
Ik had hier geen greep op, en ik was hier dag en nacht mee bezig (in mijn hoofd).
Enkele maanden daarna was ik op een Celtic Festival in Bergen op Zoom, met prachtige zang en muziek uit Ierland. Heerlijk, gewoon.
Nog heerlijker was een klein stukje papier, ergens op een muur opgehangen met de tekst: “Ierse dansles volgen in Bergen op Zoom!!”.
Zo begon ik met Ierse Dans in de muziekschool van Bergen op Zoom bij een jonge Nederlandse dame.
Ik was, zoals bijna altijd, een van de oudsten, die de cursus volgden.
In het begin kon ik niets onthouden van de danspasjes, het ging zo snel!
En de positie van de voeten en benen waren zo totaal anders dan wat ik ooit had gedaan.
En Ierse Dans wordt alleen gedaan op de bal van de voet, de hiel komt niet op de vloer.
En naast dit alles, was het ook topsport! Na de lessen was ik drijfnat, vanaf mijn haren tot mijn tenen (niet de hielen).

Na een tijd met onze Nederlandse lerares kregen wij in 2000 een fantastische nieuwe danslerares: Ann Galagher uit Ierland zelf.
Zij drilde ons als een strenge generaal, en soms, als zij het nodig vond, was haar stem te horen over de hele muziekschool.
Zij heeft vele goede dansers opgeleid, o.a. een jonge man die ook bij ons danste en die “ontdekt” werd door Michael Flatley.
Hij kreeg een dansrol in “Celtic Tiger”, en met onze hele dansschool “Celtic Border” gingen we hem bewonderen in het Sportpaleis in Antwerpen.
Natuurlijk bewonderden wij ook Michael Flatley himself!
Maar zoals het regelmatig gebeurde met mijn dansdocenten, ook Ann verliet ons, om in Scotland te gaan wonen, in de buurt van haar dochter die in verwachting was.
Later heb ik een tijdje gedanst bij een leerlinge van Ann, maar in het najaar van 2009 ben ik gestopt, omdat mijn derde jaar in de Sacrale Dansopleiding in de buurt van Amersfoort, ook niet naast de deur, te veel voor mij was.
Het derde schooljaar was tevens het moeilijkste, drukste, maar ook het fijnste van alle drie jaren.
In april 2010 slaagde ik voor mijn eindexamen bij “Stichting Opleiding Sacred Dance Nederland”, bij Esclarmonde Tuk, enkele dagen nadat ik voor altijd afscheid had genomen van mijn moeder in Noorwegen.
Ik kan mij nog herinneren dat ik terugkwam uit Noorwegen met een lichte bronchitis. Onderweg naar Amersfoort om examen te doen, had ik 38 graden koorts, met constant hoesten en snuiten; maar onder het dansen zelf had ik helemaal geen last, wel weer op de terugweg naar Hulst.
Het gaf mij een warm en dankbaar gevoel.
Mijn moeder was zo dicht bij.
Ik had een tijd daarvoor enkele dansen uitgekozen met het thema “Vreugde”.
Intussen was mijn moeder overgegaan, ik voelde het verdriet, maar danste toch mijn vreugdevolle dansen, en het was goed!
Tussen alle bedrijven door, in februari 2002, heb ik de “presenters-training” Trance Dance gevolgd in Amsterdam, bij Nisandeh Neta.
Twee uitersten wat dans betreft, maar kennis maken met tegenstellingen boeit mij.
Ik heb toen enkele keren Trance Dance avonden gegeven, in Hulst, Beveren en Watervliet.
De laatste paar jaren is Sacrale Dans in mijn leven steeds belangrijker geworden. Het is een steeds groeiende stille liefde.
Mijn passie voor de Ierse Dans en het extase gevoel van de Trance Dance zal altijd bij mij blijven, maar het is ook heerlijk om het “wellness” gevoel van Sacrale Dans te ervaren.

Wat doe ik nu?

Sinds een jaar geef ik, een keer per maand, een dansavond in Terneuzen.
Het jaar daarvoor ook in Hulst.
Ik breng dansen die ik geleerd heb bij Esclarmonde en Gerdi, en daarnaast ook eigen dansen, die ontstaan zijn in de loop der jaren.

Het Keltische Bomenalfabet.

Hier ben ik al jarenlang mee bezig. Al meer dan tien jaar geven wij, een keer per maand, boomwandelingen in de omgeving van Hulst.
Elke maand geven wij aandacht aan de betreffende “boom van de maand”, en wij staan stil bij de uiterlijke en innerlijke eigenschappen van de boom.

Afgelopen zomer kreeg ik ineens het idee om dansen te maken voor elke boom.
Er zijn 13 medeklinkerbomen, 5 klinkerbomen en 4 “hoek”-bomen in ons bomensysteem. De bomen zijn: Berk, Lijsterbes, Es, Els, Wilg, Eik, Hulst, Hazel, Braam, Klimop, Riet en Vlier. Onder de klinkers vinden wij de Zilverspar, Brem, Heide, Populier en Taxus. De vier "hoeken" bestaan uit Maretak, Beuk, Sleedoorn en Appel. De eerste twee dansen, de Braam en de Klimop, gingen vanzelf. Bij het horen van de muziek, ontstonden ze bijna kant en klaar, en ik dacht: dit is makkelijker dan ik dacht! Maar neen, niet dus! De volgende twee bomen, het Riet en de Vlier, wilden maar niet lukken. En met de Maretak ben ik al maanden bezig, maar ik zal nog veel werk moeten verzetten om de Maretak aan anderen te leren. Na een paar maanden kwam de Berk naar voren, en het was een fijn gevoel om “de Berk” te dansen met de anderen, afgelopen maand. Maar er is nog veel werk aan de winkel om het volledige bomenalfabet van de erbij passende Sacrale Dansen te voorzien. Maar ik zie dit ook als een grote uitdaging!

Naast de bomen, komen universele symbolen zoals het kruis, de cirkel, de spiraal, de zon, de maan en de sterren voor in onze dansen. De vier elementen, de vier windrichtingen en hemel en aarde komen er aan bod. De meeste dansen zijn rustig en ingetogen, meditatie in beweging, maar er zijn ook temperamentvolle dansen, geïnspireerd op de volksdansen van de wereld.